Wdrożenie ma swoje prawa – pierwszego dnia nikt nie oczekuje, że praktykant od razu będzie znał wszystkie procedury, narzędzia i zwyczaje zespołu. Instrukcje są potrzebne, dopóki nowe środowisko staje się zrozumiałe. Z czasem warto jednak wyjść z roli osoby, która reaguje wyłącznie wtedy, gdy dostanie kolejne polecenie.
Najprostszy sposób? Informować o postępie i pytać o dalszy kierunek. Po wykonaniu zadania można napisać: „Materiał jest już gotowy i sprawdzony. Czy mam teraz przejrzeć kolejne pliki, czy jest coś pilniejszego?”. Przy innym zadaniu równie dobrze sprawdzi się: „Zakończyłem aktualizację zestawienia. Chcesz, żebym zebrał najważniejsze informacje w kilku zdaniach, czy przechodzę do następnego tematu?”. To niewielka zmiana w komunikacji, ale pokazuje uważność i zainteresowanie tym, co dzieje się dalej.
Ważne, by nie mylić tego z działaniem na własną rękę. Praktykant nie musi sam wymyślać projektów ani przejmować obowiązków, których z nim nie uzgodniono. Wystarczy, że potrafi zauważyć moment, w którym jego zadanie się kończy, i jasno zakomunikować gotowość do dalszej pracy. Właśnie w ten sposób łatwiej stopniowo zdobywać zaufanie zespołu.
Można przychodzić punktualnie przez kilka tygodni, zebrać wszystkie wymagane podpisy i mimo to niewiele z praktyk wynieść. Sama liczba godzin nie pokazuje jeszcze zaangażowania. Pierwsze dni wymagają przecież również pracy po stronie zespołu: ktoś tłumaczy zadania, udostępnia narzędzia, odpowiada na pytania, sprawdza wykonane materiały i wskazuje, co następnym razem można zrobić lepiej.
Dlatego warto zwracać uwagę na codzienne zachowania, które szybko budują albo osłabiają zaufanie. Zniknięcie bez wiadomości, przeciąganie prostego zadania czy korzystanie z telefonu w czasie przeznaczonym na pracę może zostać zauważone szybciej niż brak doświadczenia. Od praktykanta nie oczekuje się perfekcji, ale można oczekiwać uczciwej komunikacji. Jeśli zadanie zajmie więcej czasu, dobrze powiedzieć o tym wcześniej. Gdy instrukcja nie jest jasna, lepiej dopytać. Jeżeli pojawi się błąd, warto zgłosić go od razu i ustalić sposób poprawy.
Najwięcej daje więc nie samo „bycie na praktykach”, lecz uczestniczenie w pracy zespołu w sposób, na którym inni mogą polegać. Dzięki temu po zakończeniu praktyk zostają konkretne sytuacje i doświadczenia, które można wykorzystać jako przykłady przy późniejszej rekrutacji.
Nie każde zadanie na praktykach będzie wyglądało jak coś, czym później warto się pochwalić. Czasem trzeba uporządkować folder, porównać dane, uzupełnić brakujące informacje albo przygotować prosty materiał dla innej osoby. Właśnie przy takich obowiązkach łatwo pomyśleć, że drobna niedokładność nie ma większego znaczenia. Tymczasem rezultat często trafia dalej i staje się podstawą kolejnego etapu pracy.
Jeśli tabela zawiera błędy, dokument trudno odnaleźć, a opis pomija istotną informację, ktoś musi zatrzymać się i wrócić do wcześniejszego etapu. Zamiast ułatwić pracę zespołu, praktykant dokłada mu kolejne sprawdzenie. Dlatego przed oddaniem materiału warto przejrzeć go jeszcze raz, upewnić się co do formatu oraz sprawdzić, czy nazwa pliku i sposób zapisania danych są zgodne z przyjętymi zasadami.
Na początku kariery trudno konkurować doświadczeniem, ale można szybko pokazać staranność. Gdy materiały są przygotowane w sposób uporządkowany i nie wymagają ciągłych poprawek, zespół łatwiej zaczyna traktować praktykanta jako osobę, której można powierzać coraz bardziej samodzielne zadania.
Dobre pytanie nie zaczyna się od „Co mam zrobić?”, lecz od krótkiego sprawdzenia, czy odpowiedź nie jest już dostępna. Rozpoczynając praktyki, nikt nie zna od razu wszystkich procedur i narzędzi, ale można nauczyć się samodzielnie szukać podstawowych informacji. Warto zajrzeć do instrukcji, wiadomości od opiekuna, własnych notatek albo wcześniejszego przykładu, zanim przerwie się komuś pracę.
Jeśli nadal czegoś brakuje, pytanie powinno pokazywać, gdzie dokładnie pojawiła się trudność. Zamiast ogólnej prośby o wyjaśnienie lepiej napisać: „Sprawdziłem instrukcję i poprzedni materiał. Wiem, którą część mam uzupełnić, nie wiem natomiast, czy brać pod uwagę także starsze rekordy”. Przy problemie z dostępem do programu można z kolei wskazać, co zostało już sprawdzone, i dopiero potem zapytać, czy sprawę należy przekazać dalej. Opiekun od razu widzi wtedy, że pierwsza próba rozwiązania problemu już została podjęta.
Warto również ustalić zasady kontaktu. Jedna osoba woli kilka pytań zebranych pod koniec dnia, inna krótką wiadomość po każdym etapie, a sprawy zatrzymujące wykonanie zadania mogą wymagać szybkiej reakcji. Dobrym nawykiem jest też zapisanie po otrzymaniu polecenia trzech informacji: co trzeba przygotować, na kiedy oraz w jakiej formie. Taki porządek ogranicza niepotrzebne dopytywanie i ułatwia sprawną współpracę.
Świeże spojrzenie jest jedną z zalet nowej osoby w zespole. Praktykant może szybko zauważyć, że część czynności się powtarza, dokumenty trafiają w różne miejsca albo jeden etap regularnie zajmuje więcej czasu niż pozostałe. Łatwo jednak pomylić trafną obserwację z pełnym zrozumieniem procesu. Zanim pojawi się pomysł na zmianę, dobrze sprawdzić, dlaczego obecny sposób pracy został przyjęty i jakie ograniczenia trzeba brać pod uwagę.
Czasem drobna zmiana rzeczywiście może uprościć codzienną pracę. W obszarze wysyłek warto chociażby przyjrzeć się rozwiązaniom dostępnym pod adresem https://inpost.pl/abonamenty-dla-firm, a przy porządkowaniu dokumentów rozważyć wspólną zasadę nazywania plików albo prostą checklistę. Ważniejsze od samej propozycji jest jednak to, jak zostanie przedstawiona. Komunikat „to można zrobić lepiej” łatwo zabrzmi jak ocena, zwłaszcza gdy praktykant zna proces dopiero od kilku dni.
Lepszym początkiem jest pytanie. Można powiedzieć: „Widzę, że ten krok regularnie zabiera więcej czasu. Czy mogę zapytać, skąd wynika to opóźnienie?” Jeśli odpowiedź potwierdzi wcześniejszą obserwację, dopiero wtedy warto zaproponować rozwiązanie albo zaoferować przygotowanie prostego szkicu. Taka kolejność pozwala pokazać inicjatywę bez stawiania się w roli osoby, która po krótkim czasie chce uczyć zespół jego własnej pracy.
Po kilku tygodniach praktyk łatwo zapamiętać głównie listę obowiązków. Tymczasem podczas rekrutacji większą wartość mają konkretne sytuacje pokazujące, jak student radził sobie z pracą. Dobrym materiałem może być moment, w którym udało się samodzielnie wychwycić błąd, poprawić zadanie po uwagach, sprawniej przygotować materiał niż na początku albo zadać pytanie, które pozwoliło uniknąć pomyłki.
Dlatego jeszcze przed zakończeniem praktyk warto zebrać kilka takich przykładów i omówić je z opiekunem. W rozmowie warto ustalić, które działania opiekun ocenia najlepiej, gdzie postęp był najbardziej widoczny i nad czym nadal warto pracować. Podsumowanie z opiekunem pozwala zobaczyć całe doświadczenie szerzej niż przez pryzmat pojedynczych obowiązków.
Później łatwiej przełożyć to doświadczenie na język rekrutacji. Zamiast ograniczać się do nazwy organizacji i terminu praktyk, można pokazać sposób działania: pracę z informacją, reagowanie na uwagi, rozwiązywanie drobnych problemów czy współpracę z zespołem. Dzięki temu CV przestaje być wyłącznie zapisem miejsca i dat, a zaczyna pokazywać, czego student rzeczywiście nauczył się w pierwszym środowisku zawodowym.
Nie trzeba kończyć praktyk z dużą realizacją na koncie, żeby uznać je za wartościowe. Znacznie więcej mówi to, czy po kilku tygodniach student sprawniej organizuje własną pracę, lepiej rozumie zasady działania zespołu i potrafi rozsądniej reagować w nowych sytuacjach. Postęp może być widoczny w prostych rzeczach – szybszym wychwytywaniu błędów, trafniejszym zadawaniu pytań czy większej samodzielności przy codziennych obowiązkach.
Tak rozwijają się kompetencje wpisujące się w career readiness. National Association of Colleges and Employers odnosi to pojęcie do przygotowania do rozpoczęcia pracy oraz dalszego rozwijania ścieżki zawodowej. Praktyki dają przestrzeń do ćwiczenia tych umiejętności przy terminach, uwagach od opiekuna, współpracy z innymi i zadaniach, które z czasem wymagają coraz mniej prowadzenia.
Najlepszym podsumowaniem praktyk nie musi więc być spektakularny rezultat. Wystarczy umieć nazwać własny postęp: co z czasem zaczęło wychodzić sprawniej, czego udało się nauczyć i w których sytuacjach pojawiło się więcej pewności oraz samodzielności.
Źródła:
Autor: M.K.
Źródło: Whitepress